forrest gump

filmin ilk yarısı boyunca gülümsedim, gurur duydum forrest'le. arada etkileyici, duygulandıran kısımlar da vardı tabi bubba'nın ölümü ve teğmenin başına gelenler gibi. ikinci yarısı da bu şekilde dalgalanmalar halinde giderken;

jenny ile forrest'in gölün başında oturdukları, havai fişek yansımalarını izledikleri andan itibaren göz pınarlarım dolmaya başladı. çünkü; forrest film boyunca kaderine karşı savaştı ya da kaderiyle barışıp annesinin yaptığı gibi kendisine verilen kader ile elinden gelenin en iyisini yaptı. istediğinize yorabilirsiniz. neticede bir dünya yarattı kendine fakat o dünyada hep bir şey eksik kaldı, o da jenny'di. işte o anda, gölün başında birbirlerine dayandıkları o anda artık bir bütün olmuş gibi görünüyorlardı. o andan itibaren mutluluktan ağlamaya başladım.

tam ben buna inanmışken biraz sonrasında şu replik geldi;

- beni neden sevmiyorsun jenny? ..... zeki bir adam değilim ama sevgi nedir bilirim...

işte ben burdan sonra bittim.

çok güzel...