türklerden tolkien gibi yazar çıkmaması

sadece Türkiye'de değil, fantastik kurgunun gelişmediği tüm toplumlarda geçerli olan önerme. Peki neden?

birincisi, islamın günlük hayatta olduğu gibi bu konuda da karşımıza çıkması. Ayşe gitti büyü yaptı diye yazarsın mesela, biri çıkar '' kitap büyüden bahsediyor, bizde büyü olamaz, haram günah rererö '' der. kendi de kitabı okuduğundan değil bu arada ve kendi gibi yine okumamış aklı yok fikri var çomarlarla kitapları filan yakmaya kalkarlar. insanı yazdığına yazacağına pişman ederler. Harry Potter ilk çıktığında büyü günah diyip kitaplarını yakmışlardı çünkü adamların burnundan beynine giden yolda din ile hobi arasındaki farkı ayırt edecek bir filtre yok.

ikincisi, bu ülkede yazarlar nedense kendi fantastik kurgu kültürünü kullanamıyor/ kullanmıyor. barış müstecenapoğlu var mesela adını duyuran, ben okumadım ama hakkında yapılan eleştiriler genellikle türk fantastik kurgusu değil de, türkçe fantastik kurgu yaptığı yönünde. Keloğlanı Rüştü asyalı'dan, osmanlı tarihini dizilerden öğrenen bir toplumda belki bu bile fazladır ama sonuçta bir tolkien oluyor mu? olmuyor. kendi kültürel ögelerini yarattığı kurguda eritip sunabilen bir fantastik kurgu ortaya çıkıyor mu? çıkmıyor.

üçüncüsü, hala fantastik kurgunun çocuk işi olarak algılanması. Hayalcilik, geyik görülmesi. kaçış edebiyatı he mi demek ki zaten gerçeklerden kaçıyorsun deme ki zayıfsın ha ha ha diye algılanması. Hayal gücünün akıcı ve özgü bir şekilde biçimlenip kağıda dökülmesinin ne kadar zor olduğundan bihaber insanların hadsizce bu edebiyat dalını küçümsemesi. Yazacaksın, çocuk kitabı diye küçümseyecekler. Çocuk kitapları da nasıl küçümsenir o da ayrı konu tabii.

dördüncüsü ve aslında birincisi olması gereken husus, okuyan var mı ki yazan olsun? kütüphanelerin, kitapçıların kapatılıp yerine mağaza açıldığı, kitapçılarınlinç anında ilk yakılacaklarlistesinde ikinci sıradan yer aldığı*, yayınevlerinin politikalarıyla yazanı da okuyucuları da bezdirdiği bir toplumda '' neden bizim bir tolkien'imiz yok? '' diye hayıflanmak, aslında çok güzel ama biraz da naif bir davranış değil mi, benim güzel yazar kardeşim?