emar

insana ölümü hatırlatıyor. kendini hiç ölmeyecek sananlara tavsiye ederim.
insanın tüm hayatı gözlerinin önünden geçiyor. eğer burdan çıkarsam şunu yapacam bunu yapacam diye planlar kuruluyor. ya çıkamazsam düşüncesi herşeyi alt-üst ediyor. sesler kesildiği zaman kaç dk kaldığı hatırlatma yapılmıyorsa insan bağırma isteği duyuyor "çıkarın beni burdan". ve sonunda ayak seslerini duyduğunuz da yüzünüzde bi tebessüm beliriyor.ve ordan çıkarılıyorsunuz renginiz sapsarı kesmiştir ayakta durmakta zorluk çekiyorsunuzdur. ve oradan çıktığınıza şükrederek evinizin yolunu tutuyorsunuz.

tavsiye olarak: gözlerinizi kapatın ve iyi şeyler düşünün.*