anne

boşluğunu kimsenin dolduramayacağı insandır. sevdiğiniz, sevmekte olduğunuz, seveceğinizdir. bir anne bir de babaya duyulan sevgiyi ifade etmek için dünya üzerindeki hiçbir kelime ve cümle yeterli olamaz. kalbinizin sahipleri arasında onlar da vardır. yanınızda oldukça sevinir, uzaktayken sesini duyduğunuzda rahatlarsınız.
annemin sesini en son duyduğumda yol yorgunuydu. olsun, yine de sesini duyabiliyordum. bir gün bayılıverdi. 36 gün hastanede, yoğun bakımda yattı. dualar ettik, iyileşeceği umuduyla neler yapacağımızı konuştuk ailecek. uzun bir süreç olacaktı. iki önemli ameliyat geçirmişti ne de olsa.
bir gün hiç hazır olamadığımız, asla da kimsenin hazır olamayacağı o haberi aldık. annem artık yoktu. yani tıbbi anlamda yoktu. yoksa bizim kalplerimiz ve zihinlerimizde hep olacaktı. bugün annemin dünya hayatını yaşamadığı 13. gün, annemin hafızama ve kalbime sonsuza dek kazınmasının üzerinden geçen 32. yılın bir haziran günü...
tavuk suyuna çorba adlı kitap serisinde bir hikayede, annesi inme yüzünden konuşma yeteneğini kaybeden bir kızın hayatta olduğu için tanrı" ya şükretmesini okumuştum. şimdi neler hissettiğini daha net anlıyorum.
annenizi sudan sebeplerden ötürü üzmeyin. onu asla kırmayın. zaten gittiği gün hiç dolmayacak bir boşluk ve silinmeyecek bir üzüntü bırakacak, üstüne güzeller güzeli anneniz size kırgın ayrılmasın.
o çok değerli, kırmayın asla.