karabey

uluların en ulusu bir türk beyi.

aynı zamanda bir öykünün baş karakteri, şöyle ki:

Uyandığımda gözlerim karanlıkta patlayan anılardan demler seçiyor, durmadan mantık yutuyordu geçmişim.

Biliyorum, bir yol var, elbette sadece benim bildiğim.

Biliyorum, benden bir yol gider kalbe. Bir yol gider ki elbette sonu yok!

Dur çektim kendi kendime. Gözlerim karanlığın avuçlarında, emanet. Kapakların içerisinde bir daha, bir daha dolaştırdım, mahremden çevirdim gözlerimi.

Biliyorum, “gözlerin gözlerime değince” felaketi olurdu çok acayip adamların Karabey.

Ey başımın belası, ey belalıların en belası! Sen ki kendinden bir kendin daha yaratıp onu bile yutan karanlık. Kimsin sen? Kim bilir seni benim bildiğim kadar?

Nasıl diyordu dün defalarca dinlediğim şarkı: “Bendeki bu yürek senin bile korkundan büyük!”

Kelimeler bir çağlayandan aşağı dökülür gibi çatır çatır sökülüyordu zihnimden ekrana. Yazdıkça soyuluyordum kendimden, yazdıkça silinip dökülüyordu paslı hatıralar. Tutunamıyordu hiçbir iz, sıyrılıyordu bedenimden her tiz.

Bir ben kalıyordum geriye bir de sen. Ey sayrılı acı, ey sancılı geceler. Benim bir günahım var ki bir mollanın bin sevabından bile yüce.

Biliyorsun, sen de yaşlanacaksın. Ve sen de kavrayacaksın bu çöküş inceliğini. Zaten geriye bıraktığımız küçük efsanelerden başka nedir ki?

Kocaman bir efsane.

Biliyoruz, yok edebilir bizi bir çocuk bile…

Karabey’den bana hediye şimdi bir mum sadece.

Yok mu söndürecek?

Yok musun yoksa sen Karabey?

Çok konuşma kendi kendinle. Şimdi kendine biat zamanı!

Bismişah Allah.

Kırılsın ellerim bir kere bile isyan edersem kendime.

http://hemdem.org/wp-content/uploads/KARABEY.jpg