ölüm

gun gelecek ve gerceklesecek olandir.

belki de bundan yillar sonra(oyle umuyorum) buralari okuyan biri, bir tanidik gorur de hatirlar beni diye yaziyorum. cok isterdim kaybettiklerimin de boyle birseyler karalamis olmasini zira unutuyor insan, unuttukca da gaddarlasiyor.

fazla dramatize etmeden olayi sadece gelelim. evet sevgili dostum, öldüm... belki 3-5 kisi gelmistir cenazeme belki de yuzlercesi, ne farkeder. hicbirzaman dikkat cekmeye calisan girisken konuskan bir insan olmadim. hic vazgecilmez olmadim, yalandan da olsa. annemden baska hickimsenin senin icin ölürüm deyisine inanmadim. cunku anadan baska kimse, kimse icin ölmezdi.

neyse basarili bir kariyerim olmadi, cok paralar kazanamadim, hic öyle bir amacim da olmadi ya neyse. ölünceye kadar gecer mi bilmem ama cok sevdim, sevdigime bir turlu inandiramadim. sonradan anladim ki sevgi inanilacak birsey degil.

yasarken hep sunu dusundum; milyarlarca insan yasamis ölmüs, onca hirs onca kavga savas hepsi bosa. onca kahraman buyuk insanlar tarihi degistirenler hepsi hepsi öldüler ve yoklar artik. bizim onlarin ne kadar buyuk olduklarini bilmemiz neyi geri getirir ki? yoklar iste. ben bunlari dusunurken anladim ki kimse hatirlamasin beni, bunu istiyorum.

jack nicholson'un muthis bir tradi vardir: "ben öldüğümde ve beni tanıyan herkes öldüğünde, hiç yaşamamış gibi olacağım." der. daha ustune soz soylemek bize dusmez ama degmez iste ya hicbir hirsa yalana dolana degmez bu dunya yani degmedi. hani vardir ya bir suleyman gecti bu dunyadan der buyuk komutan, sessiz sedasiz bir cionic gecti bu dunyadan kimseyi kirmamaya calisti onun icin hep koselerde kendi halinde yasadi ve öldü. yarinlar sizlerin ve guzel olsun. saglicakla.