hrant dink

Bundan yıllar önce, henüz dokuz on yaşında bir ilkokul öğrencisiyken bir yaz tatilinde canım bir hayli sıkılmış, babama gidip çalışmak istediğimi söylemiştim. Babam da, başlangıçta fasulyeden, Bakırköy'de, tanıdığı bir kitapçının yanına götürmüştü beni. 0 yaz tatilini, o kitapçının küçük orta katında, çocuk kitaplarına bakarak geçirdim. Bütün gün, raflardan seçtiğim bir kitabı okuyor, arada bir gelen müşterilere istediklerini verip tekrar gömülüyordum okuduğum kitaba. Ha bir de her hafta verdikleri markalarla çay ocağından istediğim Fruko'ları içerdim.

Kitapçının sahibi ya da ortağı, babamın arkadaşı, Fırat Abi'ydi. 0, bir hayli büyük olan en alt katta durur, arada bir dışarı çıkarken bana takılırdı: "Sıkı çalış ha!" "Bütün gün gazoz içiyorsun, alış biraz!" Bütün gün koşturduğundan olacak, herkesten fazla o çalışıyor gibi gelirdi bana.
Aradan uzun yıllar geçti. Beş yıl önce bir gün, evde otururken haber geldi. Fırat Abi'yi vurmuşlardı. Haberi aldıktan sonra bir süre kıpırdamadan durdum. Benim bir abimi vurmuşlardı. Nasıl olduğunu hatırlamıyorum, kendimi dışarıya attım. Birçok başkalarıyla beraber.

Küçükken Fırat Abi diye tanıdığım kişi, Hrant Dink'ten başkası değildi elbette. Ve tam beş yıl sonra, geçen hafta; tekrar çıktık sokağa. ilkinde sadece üzgün ve öfkeliydik; bu sefer belki biraz da umutsuz. Hepimiz Hrant'ız derken düşündüm; "hepimiz Hrant'ız" dememiz, o kadar çok rahatsız etmişti ki bazılarını, hiç şaşmamak lazımdı, hele ki 12 Eylül sonrasında, Hrant'ın kendisini Fırat diye tanıtıp, Fırat olmasına.

Barış Uygur abime sevilerle.