dibi dibi rek

“sen bayan nihayet, sen ölümüm kalımım
ben artık adam olmam bu derde düşeli

şimdilerde bir köpek gibi koşuyorum ordan oraya
yoksa gururlu bir kişiyim aslında, inan ki”

sen bayan nihayet, cemal süreya’nın dizeleri çokça zamandır aklımda.

sana giden yollarımı bu kadar kapamasaydın, bu kadar yakınımda ama bu kadar uzak olmasaydın, başka türlü olur muydu sence?

sana ulaşmak bu kadar zor olmasaydı, gönlünü kazanırdım fikrimce.

toplanmış bavullar, senli anılar raflara kaldırılmış, naftalin kokuyor gülüşlerin hayallerimde, şarkı söyleyen buğulu sesin yok.

bana senden kalan son şeyi yazdığın satırları da alıp gittin.

ve gelmem dediğim yere beni getirdin.

şem ile pervanenin hikayesini bilirsin.

“şem, mum demektir. pervane uçan bir böcek.

pervane, şem'e aşıktır. onun alevine ulaşabilmek arzusu içini yemektedir.

ancak pervane için şem'e ulaşmak o kadar kolay değildir. pervane, uzun süre şem'in etrafında döner durur, tam aleve ulaşacakken canı yanar ve uzaklaşır. artık dayanamaz ve kollarıyla alevi kucaklar son seferinde. ancak şem'in alevi, pervaneyi yakar. şem, pervanenin son aşkıdır.”

sen bayan nihayet, sen son aşkım, sen ölümüm kalımım, ben artık adam olmam bu derde düşeli...

Sen bayan nihayet, duy artık beni.