cindy sherman

En önemli özelliği kendini fotoğraflamasıdır. Bu fotoğraf dizilerine 1970’lerde başlar. Diziler “kadınlık hallerini” gösterir. Bu kadınlık halleri; sinemada, reklamda, televizyondaki stereotip haline getirilmiş kadın tipleridir ve bu stereotip dışında başka kadın kimlikleri mümkün değilmiş gibi gösterilmektedir.
Sherman, bu görüntüleri kendisi üzerinden yeniden sergiler. Kendisini farklı kıyafetler içinde ve değişik mekânlarda fotoğraflar ve her bir temsilde farklı bir kadın olarak karşımıza çıkar ancak bütün temsillerdeki kendisidir.
Ortaya koymak istediği, kadınlığın nasıl üretildiğini göstermektedir. Tek bir kişi (kendisi) üzerinden, kitle iletişim araçları üzerinden yansıtılan kadın tiplerini sergiler.
Bu fotoğrafları Sherman “duyguların kişiselleştirilmesi” olarak tanımlar. Bakılan olan bir kadını "duyuma" götürür. 1950-60’ların Amerikan B tipi filmlerindeki, TV şovlarındaki, reklamlarındaki kadınları yineler/sahneler ve fotoğrafik imgenin aslında bir gerçeklik olmadığı, bir temsil olduğunu ortaya koyar.

"erkekler, davrandıkları gibi; kadınlarsa göründükleri gibidir" der sherman ve çektiği fotoğraflarında "seyirlik bir kadın" görülür cidden. bu, bir çeşit ti'ye almadır ve feminist sanat ile kavramsal sanatın kesişme noktasında sherman, Joan Riviera'nın "maske, maske takmak, taklit" veLaura mulvey`'in "görsel haz ve anlatı sineması" adlı makalelerinden yola çıkmış anlatımlar barındırır eserleri. Çünkü "kadınlık" ontolojik bir şey değildir artık, erk'ler tarafından üretilmiş bir kavramdır. Bu nedenle -onun eserlerinde de gerçekte de- kadınlar kendileri değil, bir maske, bir giysi olarak üretilen "kadınlık" kavramını üstlerine giymişlerdir ve "bakılan, üretilen nesnelerdir".

(bkz: (img #713056)
görsel
görsel
görsel )

sanat tarihinde "nü" olarak nesneleştirilen kadınları oynar bazı eserlerinde ve klasik resim sanatından seçme eserleri de canlandırmıştır. mesela burada ( görsel ) caravaggio'nun kendini "şarap tanrısı" olarak gösterimini canlandırmış ve bir kadın olarak şarap tanrısı olma metoforunu kullanmıştır (!) .

Çalışmlarında bir süre sonra kendini kullanmayı bırakıp bir takim "zillet nesneleri" kullanır. Julia Kristeva'nın Abject kuramının (abject, tiksinti, zillet, nesne olmayan nesne anlamlarında kullanılan bir kelimedir. bu teori için (bkz: http://wwwvolatilsubject....knic-ve-kurucu-oteki.html) ) da etkisi vardır bu kullanımda.
( bkz:görsel
görsel )