ankara

herkesin bir ankara'sı var. tıpkı istanbul'u, izmir'i... olduğu gibi.

kimisi için eğlence, kimisi için düzen, kimisi için bir mecburiyet, kimisi için aşk.

benim ki mecburiyet kategorisinde. o yüzden ankara severleri üzücem biraz. aslında annemin her şeyden kaçma kararıyla geldik bu uzayın en çirkin şehrine. hani kızıyorlar ya gri diyince. vallahi az bile diyorlar. dön dolaş aynı mekanlarıyla, yeşilinin azlığı, çirkin betonlaşmasıyla bu lafı hakediyor.

belki gençlik yıllarımı bahçeli,kızılay'ın afilli mekanlarında geçirme fırsatı bulamadığımdan mıdır bilmem düşmanım bu şehre. gençliğimin katili çünkü.

gerçi bana bulunmaz bir iki dost bulma, bir aileye sıkı sıkı sarılma sebebi de olsa sevmiyorum, sevemiyorum. bitmeyen iç sıkıntımın, keşkelerimin sebebi olarak görüyorum.

kolaycılıksa kolaycılık. seni sevmiyorum ankara.

get out of here.