hayata dair iç burkan detaylar

tam evime giriyorum yaşlı bir teyze duruyor önümde. yavrum diye başlıyor kuracağı cümle. bense kesin para isteyecek, durmasam mı ki derken, kendimi tam önünde durmuş buldum.

10 liralık ilaç parası için kendisinden 20 yaş küçük kardeşinin evine gittiğinden, kardeşinin ise 100 lirasının bulunduğunu ve parayı bozdurmak istemediği için kendisine ilaç parası vermediğinden bahsediyordu.
evet konu beklenen yere doğru gidiyor benden kesin ilaç parası isteyecek diye düşünürken ben, teyze devam ediyordu.

ben hoca olan bu kardeşime küfrettim yavrum, küfretmeyim de mi diye sordu bana. ama çok kızdım yavrum. param olmadığı için bir saat yürüdüm evine gittim,   şimdi geri dönüyorum evime yavrum dedi. aklımda hala soru işaretleri ve çıkar şu ağzında ki baklayı teyze bakışları...

benim yaşlarında oğlu olduğunu onu aradığını fakat oğlunun başka bir şehirde olduğu için biraz daha bekle anacım dediğini söyledi.  daha çok şey söyledi. hemşehri de çıktık teyze ile. iki de bir kucakladı falan.

teyze dedim evden bekliyorlar beni bişey diyor musun? kusura bakma yavrum seni oğluma benzettim, sana dert yandım dedi. elini öptüm.  beni bir kez daha kucakladı. heralde para isteme işi için en son anı bekliyor teyze diye, " allah yardımcın olsun teyzecim" dedim yürümeye başladım.  o da bana ayak üstü bir sürü dua etti onu dinlediğim için ve sayısını hatırlayamadığım kucaklamalarından birini daha yaptı.

bir kaç adım attım ve para istemesi için kulak kabarttım ama ses yok. döndüm tekrar ve bir miktar para uzattım, buyur teyze dedim. kolumdan tuttu indirdi elimi aşağıya.  artık saymayı bırakmıştım bir kez daha öptü beni yavrusunu öper gibi. biliyorum dedim, biliyorum bütün bunları para vermem için anlatmadın bana teyze. ama içim rahat etmez ne olur al bu parayı. aldı ben öyle deyince gözleri dolmuş bir vaziyette. ben de senin annen gibiyim yavrum dedi 83 yaşında,  bir başına yaşayan bu teyze bana. eminimki evine doğru yürürken mutluydu. benim ona ayırdığım 20 dk onu bir anlıkta olsa mutlu etmişti.

bu teyze gibi yardıma muhtaç binlerce insan var ama ne yazıkki herşeyde olduğu gibi duygularımızı da sömürenler yüzünden, birbirimizi dinlemeye dahi vakit ayırmaz olduk.

keşke o ve onun gibilere vakit ayıran, onlara değer veren, onların kaderinin yalnızlık olmasına mani olan bir toplum olabilsek.

allahım yaşlılığını yalnız yaşayanlardan eyleme beni, anamı, babamı, hiç kimseyi. zor.  çok zor!