dedenin ölmesi

ne kadar hazirim desende o an geldiginde yikiliverir tum direncin. ilk kez bir yakinini kaybetmenin verdigi aci ne tarif edilemez birseymis, onda ogrendim.. oldukten sonrasi daha sancili, evi yerine mezarini ziyaret eder, tak basiniza konusursunuz onunla. ama onun basucundayken hissediyorum yanimda oldugunu. oyle boyle laftan bir hissediyorum lafi degil bu, ciddi ciddi tuhaf oluyorum ve huzur doluyorum sonrasinda. ve sonrasinda hayata ceki duzen geliyor, dedem yanimda olsaydi daha cok calismami isterdi sunu bunu isterdi diyerek silkeleniyorsunuz. dunyevi seylere olan uzaklik zamanla daha da arttigini hissediyorsunuz, maneviyati guclendiriyorsunuz.

vr farkediyosunuz ki onun yoklugu bile hayatinizda sanki varmis gibi sizi hep iyiye yonlendiriyor, onun huzuruyla doluyorsunuz. ve ben sana layik olmaya calistikca senin mutlu oldugunu biliyorum benim herseyim dedecim. iyi ki var oldun. canimsin dedin bana son kez ve o olumden saatler onceki son cumlelerinden biriydi. ah bilsen nasil ozluyorum seni. ama sen hep yanimdasin biliyorum.

herkes benim kadar sansli olup dunya iyisi bir dedeye sahip olabilse keske. sen benim ikinci babamdin, hep var olandin hep destek olandin. sevgin oyle guzel ki icimde. en iyi sen bilirsin beni..