platonik aşk

kutsal aşktır. en temiz aşktır.
adam gibi aşktır. hakkını veren aşktır.
aşktır işte, aşkın hasıdır.
hoşlanırsın her şeyinden, ne yapsa güzel gelir.
bir huyunu da sevme be?
bir insan bu kadar mı sevimli olabilir...
ondan başka kimse yokmuş gibi gelir,
her davranışını, her gülümseyişini üstüne almak istersin de,
bir başkasınadır mutlaka,
ama heyecan yok mu "acaba bana mıydı?" diye, o insanı öldürür işte.
kafanda sorular gezer sürekli, "acaba o da beni düşünüyor mu?" diye,
cevap bulamasan da önemli değil; mutlusundur, aklın onunla meşgul diye.
hayaller kurarsın, en güzel sıfatları giydirirsin üstüne,
mutlusunuzdur hep hayalinizde.
hep gülüyorsunuzdur,
hayalini kurduğunuz şeyden hoşlanıp hoşlanmadığını bilmeseniz bile.
geceleri ona yatarsınız, sabahları onunla kalkarsınız,
hiç duymadığınız kokusu tüter buram buram, hayali büyür gözlerinizde.
birlikte olmadığınız için her aşkta mutlaka savrulan o yalanlar olmaz aşkınızın üzerinde.
kirlenmez yalanlarla, bezenmez sahteliklerle, ayırmaya da kalkışmaz kimse.
gizli gizli kıskanırsın, gizli gizli üzülürsün de,
bu bile sevindirir seni, en azından o üzülmüyor diye.
öyle güzeldir işte.
gece çöker, yalnız kalırsınız, yıldızları izlersiniz de,
birinin kaymasını beklersiniz, sırf onu dileyebilesiniz diye.
böyledir işte platonik denilen şey,
yıldızlardan bile medet umarsınız getirmeyeceğini bile bile!