isyan

ender emiroglu'nun yemiş yutmuş şiiri.

isyan i

insan
kendi sesiyle ölür
ve kendi nefesiyle

arzunun bittiği yerde nefret başlar
nefret bu et yığınını diri tutar
nefret kaldığı yeri daima hatırlar
nefret aşkla başlar
nefret kanı hep yedeğinde saklar
nefret ya resulallah bana çoğalan bir nefret medet

insan
kendi hevesiyle olur
ve kendi esamisiyle

isyan
tanrım yedi katında çanlar çalsın
kulaklarımdan kanlar çınlasın
arzumu bıraktım cümle mahlûkat bana hırsla baksın
isyan
tanrım nefretimi daim kıl öfkemi kesin
gözlerimden cerahat aksın
dirimden kalktım kendimi çöle bırakma sırasındayım
isyan
tanrım beni acıyla ıslah et tutku sesimi kessin
ağzımdan tükürükler saçılsın
yalnız kaldım bedenimi sevme rızasındayım

ırzına geçerken toprağın
dört yanda çınlayan müziği tanımıyorum
bu kalabalıktan şiddetle nefret ediyorum
kitapları kapattım artık okunacak tek cümleye inanmıyorum
yalanlardan yüzlerden bedenlerden aşktan ve arzudan
ve ölümüne denilen sevdalardan
mektuplardan fotoğraflardan gözyaşlarından ve anılardan
birlikte biriktirdiğimiz hatıralardan
bu sürekli siyah giyen kalabalıktan
bu çirkin ırkımdan
bu yazmaktan ve okumaktan nasibini alamamış insan müsveddelerinden
bu kara kuru adamlardan
bu acıyla büyüyen zavallı gürûhtan
adınla başladım sana sığındım koru ve kolla beni

amin.

isyan ii

insan
kendi bedeniyle sevişir
ve kendi eliyle

haz acıyla yürür
ve kan gözü kışkırtır
herkes önce karşısındaki arzunun çırağıdır
varlık sorunu vardır ve özgüven meselesi asıldır
yalan aşkla seviştiğimiz yalandır
çünkü arzu da beden de birinin içine girmek de hayvancadır

insan
kendi sevmiyorsa eğer sevilir
ve kendi istemiyorsa

isyan
sen gidersen bu şehir yanar ben batarım dediğimiz bütün aşklar
biraz kan biraz talan biraz tüy ve çokca da yalandır
geriye deliler gibi sikiştiğimiz çığlık çığlığa geceler kalır
isyan
bu masaldan bu oyundan bu candan ve canandan
tanrım beni uzak tut beni yoklukla arındır
varmadım secdeye tanımam ezanını bilmedim imanını
isyan
tanrım bu lanet eziklerden koru beni
dünya malına meyl eyledim beni sonsuz varlıkla armağanlandır
şarabını içtim toprağını bildim değiştim bakışımı

regl dolu bir kadından bana o pis kan bulaştı
çıktığımda içinden gördüğüm bir muamma bir telaş
kuru kanla çevrilmiş kıpkırmızı bir asaydı
koktum tanrım bağışla beni korktum
uzun uzak yolculuklarda bu şehrin ara sokaklarında
gözlerini hınç ve hırs bürümüş insanlardan korktum
tahrik dolu şiddetten bir insanı toprağa gömmekten
kemiksiz esnek ve ıslak bir dilden
bu ufak hesaplardan
bu biraz içince adam olanlardan
bu sahte duyarlıktan bu iğdiş edilmiş hayattan
bu sadece güdüleriyle yaşayanlardan
bu bütün değerlerin birer birer içini boşaltanlardan
adınla başladım sana sığındım koru ve kolla beni

amin.

isyan iii

insan
kendi yoluna yolcudur
ve kendi ruhuna

hayat dediğimiz şey düz bir yoldur ve nihayet kocaman bir oyundur
ve insan etiyle doyan bu oyunun kuralları karanlık kamuda koyulur
yalnızdır herkes kan bağı bir karabasandır
aşk olsa olsa bir sanrı dostluk da arkadaşlık da zamana karşı bir rüyâ
sonuçta beden sancılarıyla tek başınadır yol uzun oyun zor kuralları katıdır
yalan kahkahalar masal neşe sanal ömürboyu mutluluk küllîyen yalandır

insan
itaat eden bir hayvandır
ve güç dengesi asıldır

isyan
tanrım sildim buğuyu terkettim arzuyu sardım yarama ağuyu
tanıdım ve seyrelttim heyecanı ve bu komik oyunu
herşey sahte dostluk bahane bu amaçsız gürûhu
isyan
tanrım kendisine benzemeyenleri yok sayıp mütemâdiyen aşağılayanları
kurallarıyla üstümüze oturan bilerek isteyerek kıyımları
başkasının yalnızlığı ve mutsuzluğuyla mutlak doyuma ulaşanları
isyan
tanrım güdüleriyle yaşayıp kraldan daha çok kralcı olanları
güce tapıp cüssenin karşısında el pençe divân duranları
uzak tut benden gör beni bil bu inançsız takâtsiz halsiz adamı

herkes ağlıyor herkes susuz heyecansız aşksız ve sevdasız dedim
ve hoşgörü denilen şey sadece zaman kazanmadır bunu bildim
sakın sakla beni yaradan bu kendi kendini yiyen nüfustan
bu mutsuz huzursuz ruhsuz kendinden bile nefret eden
bu zaman dolduruyormuş gibi yaşayan
bu kan kardeşliği adına birbirlerinin kafasını kopartan
bu ölümün de yaşamın da amacını anlamayan
bu koyun sürüsü gibi yaşayan binlerce maske taşıyanlardan
bu yaptığı ve yapacağına inanmayan
bu kan görmeden doyuma ulaşmayan karanlık suratlardan
bu oyunda figüranlığı en başında onaylayanlardan
bu mutsuzluğun da içini boşaltanlardan
bu kendi yarattığı cehennemde yananlardan
adınla başladım sana sığındım koru ve kolla beni

amin.