aşk olsun

gereksiz bir dilek.

“Hastasın” diyor, kafa sallıyorum bir yandan saate bakarken. Her zaman hasta olduğumu biliyordum nasılsa Munch’un çığlığı olmaya gerek yok. “Hayatını değiştireceksin” diye devam ediyor yüzüme bakmadan kızıl saçlı doktor. 600 papel ödediğimde hayatımı değiştirenin o olacağını düşünürken yanıldığımı anladım. Tuhaf bir liste hazırladı.
iş yerinde herkes sırtımı sıvazlıyor, “Yaparsın aslansın” diye coşkuyu veriyor. “Öyle miyim lan?” diyorum sersem bir gülüşle ama hepsi çoktan dağılmış oluyor. iş yeri her yerde olduğu gibi sıkıntılı ama bunu dert edecek halim yok, savsak bir mutluluk silkelenince geliyor. Hastaymışım, n’olmuş yani?
iki dilim ekmek, dokuz kaşık şu yeşil sulu yemekten ve su. Hastalığımın kilomla alakalı olması beni üzüyor. istemiyorum tek tip kadın olmak. Üstelik zayıflığın mutluluk olduğu söylemi kapitalist sistemin kandırmacısıydı hani?
Telefonum çalıyor, irfan. Geleceğim demiştim ama vazgeçtiğimi haber vermeyi unutmuşum. Dostlarım çok pis, telefonu açar açmaz “Duştayım, terliklerim nerde” gibilerinden komikliği tartışılır şakalar yapmaya başlıyor. Biraz afallıyor ardından ‘neredesin’e geliyor konu. Yine de yardım ediyorum. Yönlendirdiğim kişileri karşılaması için arıyorum. Sekizinci aramamda açıyor, sinirle “Aşk olsun” diyorum. “Olsun tabi, o olmadan olmaz ki. Aşk olacak, olur” diye başlıyor yine rüzgarda kurdele gibi savrulan sesiyle ama sözünü bölüyorum derdimi anlatıp kapatıyorum. Aşk olsunmuş, ne olacak bu hayat değiştirme işi? Aşkla hayat mı değişir, doktor liste verdi işte. Daha ilk günden değiştirdi bile diyebilirim, 600 papel sağlam para. Az maaşla bir ay geçirmek durumundayım, aşk eksik kalsın. Aldığım ikinci radikal karar da aşk olsun cümlesini kullanmamak.*