a mak ı hayal

dücane cündioğlu'nun ilk başta hadi canım dedirten 19. yüzyılın osmanlı devleti'nin en kalburüstü adamlarının yetiştiği dönem olduğuna dair sözlerinden bir süre sonra okumuştum a'mak-ı hayal'i. işin doğrusu allah'ın isim ve sıfatlarıyla onların tecellileri üzerine kafa yormamış ve tasavvufi jargona yabancı kişilerin ancak esatiyru-l evveliyn (eskilerin masalları) gibi okuyup geçeceği bir kitap bu. çok şükür ki bergman'ın persona'sında yaşadığım anlaşılmazlık içinde iki büklüm kalma duygusunu a'mak-ı hayal'de yaşamadım. ancak kitap doğru bir çeviri ki bu çeviri ile hem seküler türkler hem de batılılar için ayrı ayrı yapılmalı bir okuma kılavuzu eşliğinde son bin yılın kült eserlerini tahtından edebilecek bir muhtevaya sahip. özellikle leylalı mecnun ve leylasız mecnunlar adlı kısımlar tek kelimeyle muazzam. ancak anlayabilmek için altyapı şart.