beni vur

ahmet kaya'nın olağanüstü yorumladığı parçadır. olağanüstülük parçada mıdır yoksa yorumda mı orasını karıştırmayın. söyleyen memnun, yazan memnun, besteleyen memnun, dinleyen zaten dünden mest olmuş.

nasıl başlıyordu mestlik durumu. hangi sözler alıyordu beni benden hatırlamıyorum; ama söyledikçe ahmet kaya her dize de vuruluyorum.

bir ince pusuda oluyorum yolumun üzeri engerek oluveriyor o anda. akşam bir garip zaten, tüfekse sırtımı gözler. öyle ya kahpeler hep arkadan vurur dostum.

ya sevdiğim? ya o ne alemlerde? ben pusudayken o uykuda mı acep? uykunun hangi deminde? onun sokağındayım; ama ulaşamam, ses edemem, penceresine dahi taş atamam. acep bir kağıda şiir sarıp balkonuna mı atsam diye düşünürüm arada; ama ona da yok ki cesaret. ya tam da on yedimde alırlarsa attilla ilhan misali nazım şiirinden mahpus damlarına beni. hani benim gençliğim nerede o zaman? hani benim gençliğim anne? hani?

oysa ben bu gece yüreğin elimde sana bir sırrımı söyleyecektim sevdiceğim. tam da gelmiştim kapına, tam da balkonunun altındaydım, tam da almıştım elime o taşı, tam da sarmıştım üzerine şiiri, tam da atacakkendi... tam da seni alıp götürmeye niyetlenmişkendi... ben bağırdım; ama sen duymadın. baksaydın ya bir pencerenden aşağı. baksaydın da beni sen vursaydın be güzelim, baksaydın da külüm sen olsaydın be bal dudaklım.

şimdilerde bir yolun sonundayım. heni sona seninle varacaktık ya. bu son kötü sevdiceğim, bu son kötü. sessizce tükendim ben. duydun mu hiç bir ses? şimdi istesem de uzanamam o ellere. neden diye sorma be gözüm, ölmelerdeyim...