dilekçesi

bir turgut uyar şiiri:

"urdu'ca bir ıslık çalınıyordu duydum
yalnız ama kararlı bir ezgi
oğluma söyledim şaşkınlıkla
-ıslığın dili yoktur, baba dedi

ama şu ıslık nece olursa olsun
urdu'caydı kesinlikle
öbür dillerin hiçbiri değildi
derinden ve yalnızdı bilemem
"gel, tarihi yıkalım diyordu sanki
ya da yıkayalım" belki
anlayamadım doğrusu
ama dediği mutlak şuydu
"kaç unutulmaz günü vardır insanın
kaç unutulmaz yaz ve kış günü ömründe
kaç tane mutluluğu birer birer"
-ama baba ıslığın dili yoktur dedi*

şimdi düşünelim
sevgilim filan değil
serin gölgeler değil
terli sevişmeler de değil
işte bütün olmazlardan sonra
kar altında kalan bir pabuç mu
insanın şurası

o ıslık var ya urdu'ca değil doğru
sadece tarihleri yıkalım diyor ona* kalırsa
"ama yıkayalım da olabilir"

peki yıkmayalım gücümüz yetmez zaten
yıkayalım olur peki
ama hangi görkemli suyla
denizden gelenle mi denize karışanla mı

ıslığı susturdum
çünkü ben çalıyordum, kestim
çünkü urdu'cayı bilmiyordum
ama urdu'ca beni biliyordu belki

apaydınlık ortalık
oğluma dedim ki samanlığı kapattım
kurtlara ve haydutlara
nasıl mı kapattım, gene urdu'ca
yani becerebildiğim kadar, ıslıkla"