bozcaada

küçücük fıçıcık bir cennet imitasyonu.

henüz paragöz amcalar uğramamış, büyük iş adamları gökdelenlere özenmemiş, tatil köyleri güzelim yeşillikleri işgal etmemiş.
kargaşadan, gürültüden eser yok. herkes neden orada olduğunu, ne istediğini iyi biliyor.
cafeler bülent ortaçgil çalıyor. kahvaltıyı domates reçeliyle yapıyorsunuz; akşamüstü çok lezzetli şaraplar size eşlik ediyor.
eski evler hep taştan. sokakta boncukçu teyzeler, mütevazi balık lokantaları var.
etrafa bakınca insanın evlenesi geliyor. balayı hayalleri kuruluyor.*