fıkra

üniversitenin büyük amfisinde 800 kişinin katıldığı bir imtihan... süre iki saat... profesör son derece sert ve sürenin esnetilmesine imkân yok. cevapları yetiştiremeyen kalıyor. bu yüzden bütün talebeler harıl harıl kâğıt dolduruyorlar.
ama birisi ağırdan gidiyor. biraz düşünüyor biraz yazıyor. hiç aceleci bir hâli yok.
derken süre doluyor. "getirin kâğıtları çocuklar" diyor profesör ve herkes bitirebildiği kadarıyla kâğıdını getirip masanın üzerine koyuyor. veren çıkıyor, veren çıkıyor, masanın üzerindeki kâğıtlar birikiyor. sınıfta hiç talebe kalmıyor. bir kişi hâriç. bizim ağırdan giden talebe hiç istifini bozmadan yazmaya devâm ediyor.
böylece biraz daha zaman geçtikten sonra, bizimki kalkıp kürsüye gidiyor ve kâğıdını bir sonraki ders için hazırlıklarını tamamlamakta olan profesöre uzatıyor. profesör kızarak:
-hayır! çok geç kaldın. artık senin kâğıdını alamam...
bizimki ters ters bakıyor:
-sen benim kim olduğumu biliyor musun?
-yoo, aslında bilmiyorum. ne olacak?
talebe bakışlarını dikleştirerek tekrar soruyor:
-sen benim kim olduğumu biliyor musun?
-hayır bilmiyorum! üstelik bu hiç de mühim değil!
-iyi öyleyse, diyor bizimki ve yığılı duran imtihan kâğıtlarının bir kısmını kaldırıyor ve araya kendi kâğıdını koyup kâğıtları tekrar düzeltiyor. sonra da:
-iyi günler hocam, deyip profesörün şaşkın bakışları arasında yürüyüp gidiyor.