istanbul

seninle ilgili bir derdim var. yaşamıma hakim olman hoşuma gitmiyor ama bana yaşama gücü verdiğini inkar edemem.

apar topar senden kaçarken bile seni seviyordum, istediklerimi vermediğin için sana küstüm.

beni kovdun ama uzağında oldukça seni özlemeyi öğrendim, özledikçe küslüğüm geçti, barıştık. bana yeni şeyler vaadettin, tekrar gelirsem çok mutlu olacaktım.

ve yine bana yalan söyledin, inandım, inanabilmekle mutlu oldum. elime ne verdiysen çekip geri alma huyunu hiç bırakmayacaksın değil mi ? inatçısın. ama doğduğumdan beri senin havanı solumak, suyunu içmek bana öyle bir inat vermiş ki, seninle başedecek gücü hala kendimde bulabiliyorum.

istanbul. seni yenmeden yok olmayacağım.