benim annem

benim annem;

çocukluğumda bana tok gözlü olmayı öğreten insandır.

bana reçel yapmayı öğretmiştir.

bana topuklu ayakkabı ile nasıl kırıtmadan yürüneceğini öğretmiştir.

daima bir b planımın olması gerektiğini öğretmiştir.

babam dahil hiçbir erkeğe sırtımı dayamadan hayatımı kazanmam gerektiğini öğretmiştir.

şevkat duygusunu bana aşılayan insandır.

kötülük yapana kötülükle değil de iyilikle cevap verirsem karşımdakini daha fazla mahçup edebileceğimi göstermiştir.

çiçekleri bana sevdiren insandır.

bana araba kullanmayı öğreten insandır.

kek yapmayı tutturana kadar sabırla defalarca kek yaptırmıştır. *

hep bugünü yaşamamı, geleceği beklerken zaten geleceğin şu an olduğunu söylemiştir.

anaç bir insan oluşum annemin aşıladığı bir yönümdür.

güçlü olmam için çok güçlü olmuştur.

telefon kullanmayı sevmemesine rağmen uzaklara gittiğim için mesaj atmayı sever hale gelmiştir.

benim ''indim anne'' mesajım gelmeden yastığa başını koymayan insandır.

beni her uçuşa dualarla gönderen insandır.

küs kalmanın kimseye bir faydası olmadığını, yarın belki o kişinin hayatta olmayacağını bu sebeple kimseyle küs kalmamamı tembihleyen insandır.

işim gereği insanlarla olan diyaloglarımda kimseye küstahlık etmememi, kötü davranmamamı bunun bana bir faydasının olmayacağını sürekli hatırlatan şahane insandır.

gürcüydü ve çok güzeldi..

akıllıydı..

beni tüm kötülüklerden koruyan insandı.

naifti..

zarifti..

bana mütevazi olmayı öğretmiştir.

sevmekle heyecan arasındaki o ince çizgiyi gösterdi.

ve bugün bu güzel insan, benim annem hayatta değil. öğrettiği yüzlerce şey için minnettarım. özlemim hiçbir yere sığmasa da benim annem olduğu ve birlikte geçirdiğimiz zamanlar için bir kez daha şükrediyorum. nur içinde yatsın benim güzel annem..