ankara

üniversite için geçirdiğim 4 yıl dışında hiç ailemin yanından uzakta kalmadım ama içimdeki ankara aşkı bambaşka. belki istanbul u sevmediğimden, oralara kaçmak istemekteyim son birkaç aydır efendim. zaten yüksek lisans yapacağım için hafiften bu şehrin kapılarını aralama çabalarım halen devam etmekte. en son aralık ta gittim. fazla gezme fırsatım olmadı ama o havada o soğuk iliklerime işledi arkadaş. sağlam soğuktu. hiç yaşamadığım, hiç önemli şeyleri hayatımda paylaşmadığım bir şehir olmasına rağmen çok özlüyorum, daha kavuşmadan, hatta kavuşacağım bile belli olmadan hayal kuruyorum. hava durumuna bakarken bile inceliyorum orayı. bi kuğulu park a gitsem, mamak a fotoğraf çekmek için çıksam gerçek hayatın yüzlerini görsem orda, akşamüstü tunalı yaparız belki. gecede manhattan. bide odtu ye kabul edildim mi tamamdır. daha birseyler yaşamadan kendisini sevdiren ve özlettiren şehirdir kendisi. yaşıyanlar kıymetini bilsin zira istanbul da 15 milyon insanla yaşamanın inanın hiçbir ayrıcalığı yok.