cep telefonu

allahın yeryüzüne gönderdiği bir bela.

geçen otobüse bindim. yer yoktu, dörder kişinin oturduğu karşılıklı iki sıranın arkasına tünedim. önümde birbirini tanıyan 3 kadın, bir de yabancı bir adam; onun karşısındaki dörtlüde de aynı durum vardı.

camdan yansımasını gördüm insanların. hepsinin elinde cep telefonu, feysbuka gitip tivitörden çıkıyorlar. birbirlerini tanıdıkları halde aralarında en ufak bir konuşma yok.

sanki herkes birbirine küsmüş. herkes elindeki telefonla hiçbir şey yapmadan sanki bir şey yapıyormuş görüntüsü veriyor. dışarıdan sanıyorsun ki önemli bir mesaj silsilesi içinde.

hayır tek yaptığı feysbuka tivitöre girmek.

yahu birbirinin yüzüne bakan iki insan konuşamıyor, telefon giriyor hemen devreye. tiksiniyorum şu iğrenç iletişimsizlikten.