anne

bir insanı rahatlıkla çileden çıkarabilecek tek kişidir. 25 yıllık evladını hala tanıyamamış olması, yeterlidir delirtmeye. nasıl olur yahu?

he nasıl olur anne? nasıl olur da sen toplumun belli başlı davranış biçimlerine dahil olmadım diye hissizlikle suçlarsın beni? nasıl olur da midelerini doldurmak için geldikleri cenaze evlerinde, yapay üzüntüleri kusan ve mütemadiyen bunu tekrarlayan bireylerden daha hissiz bellersin beni?

sen nasıl insan olmadığım kanaatine varırsın ki? sokaktaki sakat kediyi veterinere götürmek için işinden geri kalan ben, daha insanım o cenaze evindekilerden. zira bu eylemi onlardan biri yapsaydı, sülalede nesilden nesle aktarılan ibretlik bir hikaye haline gelirdi. susmak mıdır insanlıktan çıkaran beni?

yahu aklım almıyor nasıl fark etmezsin benim 25 yıldır sustuğumu? hissettiklerimi dile getirmekten kaçındığımı ve son 3 yıldır insan üstü bir çaba sarf ederek kısmen de olsa bunu başarabildiğimi.

bir anne çocuğunu nasıl tanımaz da yargılar. aklım almıyor bunu. anlamama biraz yardımcı olsan... lütfen.