fenerbahçe

kayseri atatürk stadında dakikalar 90'ı gösterdiğinde yanımdaki babama "bitti bu iş. bu sene de verdik şampiyonluğu" dedim. o sırada ellerimin titrediğini, kalbimin yerinden çıkarcasına çarptığını seziyordum. 2-1 gerideydik ve kayserispor akın akın geliyordu. zihnimde geçen yıldan kalma anlar cirit atıyordu. denizli'de kaybettiğimiz şampiyonluk, appiah'ın ağlaması, annemin gözyaşları, gırtlağıma bir yumruk gibi oturup isyanımı ve yutkunmamı engelleyen tarifi mümkün olmayan acı.
dün gece alex 74'üncü dakikada topun başına geldiğinde ilk defa alex'in kullacağı bir penaltı sonrası kendimi huzursuz hissettim. alex demekle geçiştiremem. onu o kadar çok seviyorum ki sokakta bulup eve getirdiğim yavru kediye adını vermişliğim vardır ve ailecek taparız onlara. * penaltı sırasında kale bana küçük kaleci büyük mesafe uzak geldi. en sonunda da top uçup gitti. top kadrajdan çıktığında kimseye değil ama bu sefer de kendime fısıldadım. gidiyor galiba diye. pesimist değilim esasında hep iyimserimdir. çevremdekilere de hep ümit vermişimdir. ama çevreme dağıtmaktan ben de kalmadığındandır karamsarlığım. maç boyunca çevremdekilerin bilumum sülalesiyle cima ettiği deivid de souza golü attığı an aklıma inanın geçen yıl geldi. ardından da sivasın fenerbahçeli futbolcusu gürhan'ın ayağından bulduğu beraberik golü. son 7 dakika 7 yıl gibiydi. trabzonspor'un kullandığı iki yan topta ruhumu teslim etmek üzereydim. hakemin bitiş düdüğünü hayal meyal hatırlıyorum. sonrası malum zaten. öyle ilginç bir sevda ki bu tüm yeminlerinizi size daha dakikasında yalatabilir. bir daha gitmem dediğiniz maçı için kendinizi bir hafta sonra kuyrukta, izlemem dediğiniz maçı için 45 dakika önce tv karşısında, bir bok alırsam namerdim demenizin akabinde de kendinizi bir fenerium mağazasında bulursunuz. söversiniz, kızarsınız ama gece yatağa fenerbahçe yastığı, çarşafı ve yorganı ile yatarsınız. çünkü bilirsiniz ki onlar olmadan gözünüze uyku girmez. her ezanda ve duada akıllara gelir. kazanınca şükür kaybedince isyan edersiniz. koskocaman bir caddede kendinizi insan deryasında bir katre olarak bulursunuz. dillerde ortak bir şarkıdır. yaş kaç olursa olsun ezeli rakiplere ince göndermelerdir.
fenerbahçem iyi ki varsın bu hayatta.
ameliyatımın akabinde doktorun evden 15 gün çıkmaması gerek uyarısına rağmen evden kaçarak 2 sonra gittiğim galatasaray maçında anlamıştım artık yolundan dönüşümün olmadığını.
hataların hatam, sevincin mutluluğumdu.
sen bendin ve ben de sen.
ve dün her şeye rağmen ikimizde şampiyon olduk aşkım.
seni seviyorum..
beni sakın sensiz bırakma...