ali lidar

--spoiler--
128.
insanlarla problemim ne biliyor musun gölge? yoruyorlar beni, onların yanında hiçbir şey yapmasam bile çok yoruluyorum. endişelerine ortak olmamı istiyorlar, mutluluklarını paylaşmamı, acılarını kendi acımmış gibi hissetmemi istiyorlar. bunları yapabilirim aslında, çok bir şey yapmaya gerek yok, bir kaç jest ve mimikle her şeyi anlıyormuş gibi görünmem mümkün. ama bitmiyor işte gölge. bir insanı bir kez anlar gibi yaptın mı sonu gelmiyor bunun. dipsiz bir empati kuyusunun içine çekmeye çalışıyorlar sonra. kimsenin kimseyi umursamadığı bir yer var mı gölge? benim gerçekten mutlu olabileceği tek yer orası galiba..

129.
sıkılıyorum gölge. aslında sıkılmak bile değil bu. düzenli olarak hiçbir şey yapamıyorum. sıkılmak dahil hiçbir şeyde istikrarlı olamıyorum. belli bir ritme sahip olduğunu zannettiğim sıkıntım bile aptal bir günlük olayla dağılıp gidiyor. sonra geri geliyor, sonra tekrar gidiyor, geliyor sonra tekrar... yaşamakta dikiş tutturamıyorum mesela. ölemiyorum da.. her gün öldüğüm için belki de tek bir kez adam gibi ölmeyi beceremiyorum. dünyaya meydan okuduğumu zannettiğim anlarda korku paçalarımdan akıyor mesela. örneklere başvurmadan konuşamıyorum bile gölge, mesela demeden üç cümle kuramam peş peşe. aslımı yitirdim galiba, varlığım hükümsüzdür..
--spoiler--