kendine ait bir hayatı olmayan insan

başkalarına mecburdur.

Basit aslında.
Kendi hayatları olmayanlar, başkalarının hayatına dahil olmaya çalışıyorlar.
Basit anlatıcam, Çünkü basit aslında.. Ne de olsa "her şey mümkün olduğu kadar basit olmalı, ama asla daha basit değil."

Pazar günleri basketbol oynamaya gitmeyen insan, pazar günleri halı saha maçına giden adamdan nemalanmaya çalışacak.
Mecburen gittiği ve aslında sevmediği bir işi yapan insan, işine değer veren adamdan motivasyon kopartmaya çalışacak.
Akşamları eve geldiğinde içki içmek dışında zevk alarak yaptığı bir şey olmayan insan, akşamları evde kendi kendine senaryo yazmaya çalışan adamın vaktini çalmaya çalışacak.
Parasını umarsızca sokağa atıp gününü kurtaran insan, parasını ruhunu tatmin etmek için saklayan adamı satın almaya çalışacak.
Ailesine verdiği değeri ancak kriz anlarında gösteren insan, ailesini saatlerce anlatabilen adamın ailesi olmaya çalışacak.
Güzelliği öznel gücü olarak gören ve başkasına güzel olduğunu söylemenin kendi güzelliğinden götüreceğini düşünen insan, güzelliği aynada değil de karşısındakinde bulabilen adamın "en güzel"i olmaya çalışacak.
Mutfağa girip kendine yemek hazırlamaktan zevk alamayan insan, bi gün mutfağına girip daha önce hiç yapmadığı halde ona yemek hazırlayan adama karşı kendini borçlu hissedip borcunu başka türlü ödemeye çalışacak.
Boş kaldığında kendini iyi hissetmek için başkalarına koşan insan, boş kaldığında sadece "boş" olmaktan keyif alabilen adamın her boşluğuna kendini yerleştirmeye çalışacak.

Kendi hayatı olmayan insan, kendi hayatını hiç ekleme çıkarma yapmadan sevemeyen insan, kendi hayatında kendiyle ilgili bir şeyler bulamayan insan; kendi hayatını kendisiyle doldurabilen adamın hayatına girmeye çalışacak. Israrla. Ve bence o insan, kendini hayatının ortasına koymadığı sürece, hep yalnız olacak.

Basit.
Olması gerektiği kadar basit.
Ama asla daha basit değil.