korkmak

yürekte gamdır, boğazda düğümdür korkmak. kimselere söylenemeyen (bazen kendimize bile), içe atılan korkular var. benimde korkularım var;kedilerden korkarım ben mesela, sonra böceklerden, karanlıktan.. çocukken he-man'den kokarmışım bir de. ne tuhaf, büyüdükçe korkuları da büyüyor insanın. oysa büyükler hiçbir şeyden kormazlardı değil mi? ben büyüdüm ama hala korkuyorum ve korktukça bir yutkunma eşliğinde içime atıyorum tüm korkularımı.anlatabilmek ne mümkün.. keşke çocukkenki gibi olsa her şey.korkuyorum dediğimde arkasına saklanabilsem birilerinin.ama hayır,saklanmak istemiyorum ben. korkuyorum desem,tutar mısın ellerimden?