tuttuğu takımın galip gelmesi için maçta dua etmek

televizyon karşısında maç izlemenin vermiş olduğu heyecan ve elin kolun bağlı olmanın getirdiği refleks ile maçın ve de futbolun akışına kendini kaptırmaktır.

taraftarlık gerçekten çok zor. futbolcular saha da koşuyorlar, mücadele ediyorlar. ellerinden geleni yapıyorlar. sen ise sadece izliyorsun. gidip müdahele edemiyorsun. taktik veremiyorsun. yapabilidğin şey oturduğun yerden bağırmak ve de allahım ile başlayan temennilerde bulunmaktır.

bana biraz garip geliyor takımın kazanması için dua etmek. insan bu kadar kaptırmamalı kendini diye düşünüyorum. bunu, o skoru; herşeye, mutluluğa dönüştürmemeli. kaldı ki sen galibiyeti isterken diğer tarafta bunu istiyor ve o da bu yönde temennilerini dile getiriyor. birde bu yönü var. sonuçta kim iyi oynuyorsa kim hakediyorsa o kazanıyor.

hele ki şu son süper final de. maçlar akşam ezanına da denk geldiğinden dolayı daha da bir şevkle dua edilesi geliyor.

dua etmek bunun için kullanılmamalı.
her zaman istenmeli ama oluru olan şeyler, daha elle tutulur şeylerin talepkarı olunmalıdır diye düşünüyorum.

sanırm bu dua etme olayını en iyi erzurumlu naim hoca resmediyor.

erzurumspor hayati bir maça çıkacaktır. mutlak galip gelinmesi gerekir. fanatik erzurumsporlu olup, maçlarını kaçırmayan naim hoca'dan erzurumspor için dua etmesi istenir. hoca da tamam der.

herşey istenildiği gibi gider. lakin uzatmalarda takım gol yer ve kaybeder. e tabiki de hocaya çıkışırlar. nasıl dua ettin diye.
hoca;
-ola uşah ben 90 dekke için ettim. uzatmalar için etmedim. ne bileyim hekem uzatacah.

muhtemelen bu akşam da birçok kişi bunu dile getirecek. futbolcusu sahada koşarken o da diline pelesenk edecektir.
en azından kendim için söylüyorum. ne kadar da çok doğru bulmasam da bende kendimi kaptırıyor, içten geçiriyorum allahım ile başlayan cümleleri. taraftarlık işte. elden başka birşey gelmiyor.*