reddeden kız

arkadaşlarının gözünde ''kendi sahasında 25 maçtır kaybetmeyen takımdan'' daha fazla sükse yapmış kızdır.

üniversiteye yeni başladığım yıllardı. bak güzel bi anımdır ha.

daha yeni gelmişim tarladan üniversiteye ama anadoluyum, yağmur yağsa benden toprak kokusu çıkar, o derece. bir kız vardı özlem diye. saf saf sevdim ben. oda tipin tekiydi. değişikti. cesaret ettim bi yolunu bulup arkadaş falan haber yolladım, bir nabız yoklayım dedim.

kızda tepki sıfır. bende de düşünce reddetmediyse evet der di. neyse yemekhanede gittim yanına oturabilir miyim. oturduk. ben titrek sesim ve kendime özgü toprak kokumla çapımca teklif ettim. kabul etmedi. bir ay sonra yine teklif ettim. yene red. yine teklif yine red.

böyle böyle kızla yağlı ballı arkadaş olduk. baya iyiyiz ha. gülmeler eğlenmeler ama bende halen bi iki kıvılcım daha var. bu arada teklif edilip reddedilme sayım da 7 olmuş.

4 yılın sonunda kız bir teklif daha bekliyor belli. (bi tane ahmet vardı benim üst dönem ama benle bitirdi. çok sevdiğim bi babacan. bu da 5 yılda bi kıza 7 kez teklif edip reddedilmiş.)

kepleri falan attık. artık eve dönecem. önümde uzun bi hayat var. eşyaları topladım. taksimi çağırdım beklerken karşıdan özlem geliyor. yuda girecek o da. vedalaşmak için geldi yanıma.

selam falan derken içimden bi ses ulan dene son bi kez diyo diğer yanımda lan arkadaş gibi oldunuz sizin iş olmaz artık diyo.

bu arada da benim taksi geldi. özleme döndüm:

- özlem sana bi teklifim daha var aslında ama ahmetin rekoru kırmayacağım dedim ve taksiye bindim. özlem şaşkın ahmetin rekor ne amk. diyodur kesin kendi kendine.

otogara geldim, bir mesaj geldi.

- ahmetin rekor ne be! olayı anlattım. ikinci bir mesaj geldi.

- geri zekalı beni konuşturmadın. yanına neden geldim sanıyorsun.

o an ne yapsam ulan dedim kendi kendime. geleceğimi, hayallerimi düşündüm. baktım özleme yer yok oralarda bir yerde. çünkü o reddettikçe benim hayaller değişmiş. benim hayaller değiştikçe o reddetmiş. ne yapsam da yıllarca bu kızın aklından çıkmasam dedim ve aklıma derginin birinde okuduğum necip fazıl ın şu dizeleri geldi ve yazdım.

Geçti istemem gelmeni,
Yokluğunda buldum seni;
Bırak vehmimde gölgeni,
Gelme, artık neye yarar?

ondan sonra attığı hiç bir mesaja cevap vermedim. sonra numaramı değiştim. 7 reddi bi redle yenmiş oldum. teşekkürler özlem!