daimon

Batı dillerine sonradan "demon" biçiminde yerleşen, eski Yunanca' daki bir terim olup. antikçağ' ın çeşitli dönemlerinde farklı anlamlarda kullanılmıştır.

Daimon teriminin kullanımına en çok Sokrat, Platon ve Platon' un takipçisi Ksenokrates' in sözlerinde rastlanır.

Terimin eski Yunan tradisyonunda şu üç anlamda kullanıldığı belirtilir:

1-insanları yöneten ve geliştiren görünmez, yüce varlıklar. Bu anlamdaki daimonları Platon üç gruba ayırmıştır: ilk iki gruptakilerin bedenleri esîr ve ateşten oluşur, görülemezler. Üçüncü gruptakiler buharımsı bedenlere sahiptir, görülmezlerse de, nadiren birkaç saniyeliğine (fantom tarzında) tezahür edebilirler.

2- Vicdan, vicdan sesi. Düşüncelerinin ilham kaynağının kendi daimon' u olduğunu bildiren Sokrat, belki de bir ayrım yapmak amacıyla, vicdan ya da vicdan sesi anlamını bir başka terimle, Daimon' un tezahürü anlamındaki daimonion terimiyle belirtmiştir.

3- Teozoflara göre, daimon terimi eski Yunan tradisyonunda aynı zamanda "düşünce formları" anlamında da kullanılmıştır.

Daimon sözcüğü Avrupa' da zamanla demon sözcüğüne dönüşmüş ve ilk anlamlarını yitirerek, Hıristiyanlık döneminde cin ve şeytan anlamında kullanılmıştır. *