twitter

en sıkıcı ve gereksiz asosyalleştirme araçlarından biri herhalde.

insana kendi kendine konuşuyormuş havası yaratıp, üstüne üstlük follow ve following arasında bir rekabet oluşturuyor.hayatın herhangi bir dalında yarış atı olduğumuz yetmiyormuş gibi, bu tür siteler de bize bu özelliğimizi tekrar tekrar hatırlatıp duruyor.

insanların çoğunun kendini gereksiz yere önemli zannetmelerine yol açmıştır. twitterı sevgili bulma aracı olarak kullanan bu fazla followlu insanlar da işini biliyor ne diyelim.

başa # konularak dünyanın kurtarıldığını zanneden insanların dolduğu bir site,

birinin gözünün içine bakıp sen benim için önemlisin demekten dahi tırsan insanların FF yapınca birbirini seviyor olduğu bir site,

telefonla arayıp sesini duymak yerine , @ işaretini kullanarak naber sorusunun sorulduğu bir site.

ulan sen hayatında kendi kendine konuşanlara ne denir biliyon mu it. diyesi geliyor insanın.

insanlar o sitede farklı karakterlere bürünüp, vikipedi aracılığıyla deli gibi aforizma salgılarken, gerçek zihninde vikipedinin olmadığını anladığı gün muhtemelen o görünümünden vazgeçecektir.

tabii biz 24 saat boşboş bilgisayar ekranına baksak offff sıkıldııım , öööğğff sıkıldım desek bile o cihaza bakmaya devam eden varlıklar olduğumuz için. diyebileceğim tek şey aslında:

sanırım ben boş konuştum. olur.