bir bildiği var

tarihten, edebiyattan belleğe süzülen; bilimden, kurgudan, savaştan, yorgun ama ölümsüz, her daim yeni aşka yer açan özdemir asaf şiiri. bu şiiri sanki oğuz atay, selim ışık, turgut özben, hikmet benol, coşkun ermiş söylüyor, dize dize işliyor hüznü ve bilgeliği sonra patlatıyor cesur kahkahayı ve ölümsüzleştiriyor aşkı nesiller boyu.*

Kürsüde şimdi konuşan saygın kişi
Çok şeyler biliyor besbelli.
Tarihsel konusunu adım-adım sürdürüyor,
Getirip bırakıyor aşk'ın kapılarında.
Gidip-geliyor yaşamlarla düşünler arasında:
Günümüzedek olanlar olmayanlar.
Arada bir güldürüyor, dokunaklı, acı...
Bir bildiği var.

Sunuyor geçmişin ürkütücü, övgünç özetini,
Doğrusuna doğru.
Neler neler olmuş, kimler kimler yaşamış,
Kimse ölmeden önce bilmemiş yerini.
Adlar sıralanıyor olaylarla kaynaşmış.
insanlığın serüveni tarih sürecinde.
Anıyor bir şairin dizelerini.

Sonra bir başka olay, bir başka adam.
O zaman her şey daha geniş, daha büyük, daha çokmuş.
Parçalar çıkarıyor kocaman romanlardan,
Deyimler, bulgular, şiirlerden dizeler...
Geçmiş zamanların bilincinde
Düşünceler ve davranışlar.
Sonra gerçek bir sonuç:
Her adamın bir olayı yokmuş,
Her olayın bir adamı varmış...
Son anlaşılan, eksik ama korkunç.

Desdemona:
''Ölüyor ağlayınız, ölüyor Desdemona.''
Ardından Helena...
''Sen bu içkiyle her kadında Helena'yı bulursun.''
Kendinden bir şeyler anlat bana
Belki kendinden kurtulursun.
Ama kaçmak ya da kaçmamak için,
Aşka yanaşmamak için...
Ne kadar anımsasan o kadar da unutursun.

Ama,
''Bellek, dökülmekte olan bir duvar resmine benzer...''
Demiş Stendhal...
Bilim'den, kurgu'dan, savaş'dan aşka yer açmak için,
Aşk'dan kaçmamak için,
Stendhal'in de bir bildiği var.

Aşk'a yer açmak.. Tarih'de, insan'da, beyin'de
Kolay bir çaba olmasa gerek.
Aşk'ı bekletiyor olmalı
Hiç yaşlanmayacak gibi öğrenmek.
Ve nelerden sonra
Bilerek bilmeyerek,
Gerçek bir bilgincesine
Aşkın kapıları önünde ölmek.

Bilerek ya da bilmeyerek
Savaşların, yengilerin, yenilgilerin içinde
Bilimlerin içinde ve dışında beklemek
Onca beklemektir..
Aşk'a bir yer açmak..
Belki onun da sırası gelir..
Ya da:
Gelmezse ben gider alırım, hah-hah-hah!

Öğrenmek, bilmek, unutmamak ve beklemek..
Ve bekleye-bekleye başarılar üretmek..
Sonra dökülür sıvaları, boyaları,
Tarihleri ve adları öğrenilenlerin;
Sanki kucağını açar, gel diye aşk'a bellek..

Ama o gitti-gider, şairlerin dizelerinde
Hiç ölmeyecekmiş gibi,
Ki ölmeyecek..
Yorgun, bitkin, onlara uzaklardan gülerek...
Bir de bakarlar hiç eskimemiş gibi,
Dizeler başkalarının dillerinde...
Bilerek, bilmeyerek.