platonik aşk

''biliyorum sana giden yollar kapalı,
üstelik sen de hiç bir zaman sevmedin beni.

ne kadar yakından ve arada uçurum;
insanlar, evler, aramızda duvarlar gibi.

uyandım uyandım, hep seni düşündüm,
yalnız seni, yalnız senin gözlerini.

sen bayan nihayet, sen ölümüm kalımım..
ben artık adam olmam bu derde düşeli.

şimdilerde bir köpek gibi koşuyorum ordan oraya,
yoksa gururlu bir kişiyim aslında, inan ki..

anımsamıyorum yarı dolu bir bardaktan su içtiğimi,
ve içim götürmez kenarından kesilmiş ekmeği.

kaç kez sana uzaktan baktım 5.45 vapurunda;
hangi şarkıyı duysam, bizimçin söylenmiş sanki.

tek yanlı aşk kişiyi nasıl aptallaştırıyor,
nasıl unutmuşum senin bir başkasını sevdiğini..

çocukça ve seni üzen girişimlerim oldu;
bağışla bir daha tekrarlanmaz hiçbiri.

rastlaşmamak için elimden geleni yaparım,
bu böyle pek de kolay değil gerçi…

alışırım seni yalnız düşlerde okşamaya;
bunun verdiği mutluluk da az değil ki..

çıkar giderim bu kentten daha olmazsa,
sensizliğin bir adı olur, bir anlamı olur belki..

inan belli etmem, seni hiç rahatsız etmem,
son isteğimi de söyleyebilirim şimdi:

bir geceyarısı yazıyorum bu mektubu,
yalvarırım onu okuma çarşamba günleri.''

(bkz: cemal süreya)
(bkz: biliyorum sana giden)