olbers paradoksu

ilk kez Alman astronom Heinrich Wilhelm Olbers tarafindan 1826 yilinda acikca ortaya atılmis olmasi sebebiyle kendi adiyla isimlendirilmis paradoks. temel olarak evrenin kisitlara sahip oldugunun dogal bir ispatini getirir : bir isik kaynagi ile bu kaynagin gordugu cisme ulasan isigin siddeti , cisim ile isik kaynagi arasindaki mesafenin karesi ile ters orantili olarak azalir. ote yandan evren hakkindaki bilinenlere gore isiklarini dunyamiza ulastirabilen yildizlarin sayisi , dünyaya dogru olan mesafenin kubu ile dogru orantili olarak artar... bu iki gercegin ilgisini kavrayan olbers , fikrini one surmustur : eger sonsuz sayida yildiz varsa (eger evren sonsuz ise) , gokyuzu asla kararmazdi ve biz gece'nin ne oldugundan haberdar olamazdik...