ankara

ey insan arşı yayla! ey bozkır! ey ankara!
seslen bana: ben senden nasıl uzak yaşarım;
bahtım, senin bağrından ayrıldığım an kara,
ben sendeki gözlerden feyz alarak yaşarım.
“halep ordaysa arşın burda.” dersen ne çıkar?
sende al atım için meydan da cirit de var.
başka yerin sahrası hız almaya bile dar!
ben sende heyecanım şahlanarak yaşarım!
koşarım bozkırlarda gem bilmeyen bu tayla,
hislerim sürü sürü benim, bağrım da yayla.
ana gibi, yar gibi kaynaştım ankara’yla,
alnım gökten yukarı, mermerden ak yaşarım.
fatih’in gemileri nasıl kaydı karada?
nasıl bir sızı vardır şerefli bir yarada?
ben böyle imkânsızlık içinde ankara’da,
hayatımı sürerim, hislerimi yaşarım.
gönlümü atsalar da dünyanın bir ucuna,
düşer bir gülle gibi ankara’nın burcuna,
bilmem şahin sığar mı avuçların ucuna,
ankara’da ben böyle çırpınarak yaşarım.

behçet kemal çağlar
gibi bir şiirin yazılmış olduğu ve yaşadığım şehir.