vicdani ret

askerlikte mantıklı olan da budur. askerliğimi kıbrıs magosa' da denizci olarak yaptım. kısa süreli de olsa -toplama kamplarında- karacı arkadaşlarla görüşme fırsatımız da oldu. az çok onların karşılaştığı zorlukları da biliyorum. biz denizciler, karacılara nispeten daha hafif bir askerlik süreci geçiririz. bu sebepten bir çok karacı da bizim askerlik yapmadığımız görüşündedir. ancak kıbrıs magosa gibi bir yerde bile, sırf yapmak zorunda olduğu için askerlik yapan adamlar tanıdım. böyle kendine faydası olamayacak tiplerden, vatana faydalı olmasını beklemek bana göre saçma. gözlemlediğim kadarıyla bu gibi tipler depresif kişilerdir ve bu tutumları çevresindeki diğer tüm askerleri de etkiler. bunun yanında annesi yaşlı ve babası yatalak olan birinin asker ocağına istemeyerek geldiğine de şahit oldum. geldiğine bin pişmandı çünkü evinde anne ve babasına bakacak kimse kalmamıştı, tek çocuktu. askerliğinin son üç ayına girmiş olmasına rağmen ciddi bir adaptasyon sorunu yaşıyordu. görevine veremiyordu kendisini. uzun lafın kısası askerliğin vatan için gerekli olduğu ama kişisel olarak zorunlu olmaması gerektiği kanısındayım. ayrıca ortak bilinç düzeyinde olabilmemiz için de üniversite mezunları alınmalı askere. bence belirli süre zarfında belirli zaman aralıklarıyla gönüllüler arasından seçilmeli bu kişiler. kıbrıs' ta belirli sürelerle ve belli bir para karşılığında görevlerini seve seve yapan mücahit askerler var mesela. bu noktada zorla getirilen birinin verimiyle, kendi hür iradesiyle askerlik yapan birinin verimi kıyaslanamaz bile.