insan neden tc başkanı olmak ister

hiç anlayamıyorum bir insan koca bir ülkenin ve milyonlarca insanın sorumluluğunu almayı neden ister? kendine nasıl bu kadar güvenebilir ? hele ki türkiye gibi bir ülkede. resmen akıl işi değil gibime geliyor. normal bir insan böyle bir yükün altına girmek istemez.
sıradan bir aile babasına 3-5 kişinin sorumluluğu bile ağır gelirken milyonlarca insanı memnun etmeye çalışmak resmen deli işidir. şahsen ben olsam ay sonunu getirememenin, çoluğuma çocuğuma et yedirememenin, kirayı denkleştirememenin, kredi kartı ekstresini ödeyememenin verdiği sıkıntıyı yeğlerim.

hani isveç, norveç,finlandiya gibi sorunsuz, küçük bir kuzey avrupa ülkesi olsak neyse ama ortadoğu nun kalbinde, yıllarca çözülemeyen sorunların yaşandığı türkiye cumhuriyetinde iktidara aday olmak bana göre normal insan işi değildir. bu adamlar, kadınlar psikolojik olarak cidden sorunlular.

gece uyuyabiirsen yat, sabah kalk, oradan oraya koştur, konuşmalara hazırlan, halka hitab et, ülke ülke gez, toplantılara katıl, başka ülkelerin liderleri ile görüş.. birilerini memnun et, birilerini madur et, düşün, düşün, konuş, anlat, git, gel, ona cevap ver, berikine para ver, dışarıdan borç al, borçları ödemeye çalış, ekonomiyi, enflasyonu, çiftiçiyi, memuru, emekliyi, kürdü, türkü, ermenisi, romanını, öğrenciyi, öğretmeni memnun etmeye , terörü bitirmeye çalış. düşüncesi bile yorucu resmen.

ben şirketinde 1500 kişiyi çalıştıran patronumu bile anlamıyorum. yaşı olmuş 60 bi ton parası var hala eşşek gibi çalışıyor. satsa herşeyini, bankaya yatırsa aylık faizi ile dünya turuna çıkar, ömrünün sonuna kadar komforlu, lüx bir yaşam sürer çoluğuyla, çocuğuyla, torunlarıyla ama adam hala çalışıyor, benim kadar eğlenemiyor, benden daha sıkıntılı bir hali var. resmen acıyorum adama, o kadar para içinde köle gibi hala çalışıyor. büyük başın derdi de büyük olurmuş misali benim babam emekli maaşı ile daha tasasız görünüyor.

amaçları çok para kazanmak, servetlerine servet eklemek olsa bir süre başbakan ya da cumhurbaşkanı olan herkes görevi bitince kaçar giderdi ama bunların çoğu mezara girene kadar o koltuk için mücadele etmekte. iktidar olmak, devleti yönetmek için canla başla çalışıyorlar.
sonra çok paralar kazansalar bile cumartesi-pazar, bayram, tatil, gece gündüz demeden sürekli görevde olma durumu var. ''bugün pazar balığa çıkayım, avlanmaya gideyim veya bugün ata bineyim, cumartesi felekten bir gece yaşayayım, karımı şununla boynuzlayayım'' gibi seçenekleri de yok. suikaste kurban gitme olasılıkları da yüksek. çok ciddi hedefler haline geliyorlar. tüm gözler üzerlerinde, korkunç sıkıcı bir yaşam.

bunların derdi para değil, paraya maddiyata önem veren insanlar keyiflerine de düşkün olurlar. keyfine düşkün insan uğraşmaz 80milyon insanla. bunların psikolojik sorunları var. liderlik saplantıları tavan yapmış. kendi akıllarını milyonlarca insandan üstün görüyorlar. ''ben bu ülkeyi yönetirim, adam ederim'' iddiasında bir takım tipler. iktidarı da muhalefeti de aynı.
kaddafi nin onca servetine rağmen kendini linç ettirene kadar ülkesinin başına geçmek için uğraşması da en çarpıcı örnektir. bu adamlar normal değil. belediye başkanlığından, bakanlıktan ötesine geçmek isteyen herkeste ciddi bir ego sorunu olduğunu düşünmekteyim. hitler in normal olmaması gibi her lider diktatördür aslında. sadece şartların elverdiği ölçüde belli ediyorlar.

edit: başlığı kısaltmak zorunda kaldığım için başbakan yerine başkan yazdım, pek zeki sözlük yazarlarının anlayabileceğini düşünerek.