ben

Her ben, dolaylı şekilde bir sen i anlatış, bir sen den ya­kınıştır. Çünkü benim yerim sen le onun arasındadır ve o de­ğildir bana yakın olan, sensin. Ben ben olsam dilbilgisi kitap­larındaki tekil şahıs zamirlerini şu sıraya göre düzenlerdim: Sen, ben o! Başta sen gelir, çünkü ben diye bir şey yok sen olmadıkça. Her ben, benliğini sen le anlar. Anlar da ne olur? Bu benlikten olmamak için direnmeye, dayatmaya kalkar ve sonunda yenik düşer, zira ona yine sen dir değer veren. Tek başına ben, istediğince değerli saysın kendini, hava! [...]

(Papirus, mayıs 1961) - behçet necatigil