sözlük yazarlarının itirafları

uzun zamandır kendimi çevremdekilere ispat etme çabasındayım. büyük işler yapıp çevremdekiler tarafından takdir edilmeyi hayal etmekle bitiriyorum günleri. oysa ki buna ulaşmak için hiçbir şey yapmıyorum. o yetmiyor bir de üstüne işlerimi iyice zorlaştırıyorum, herşeyi boşveriyorum, okulu, işi. potanysiyelime ulaşabilecekken bilerek ulaşmıyorum. sanki işlerimi zorlaştırıpta altından kalkarsam daha çok takdir toplayacakmışım gibime geliyor, hedeflerime ulaşmak için uğraşmazken, işimi zorlaştırmak için canla başla emek harcıyorum. hiçbir vasıf kazanmak, okuduğum bölüm hakkında tam teşekküllü olmak ya da çalıştığım işte kendimi geliştirmek için uğraşmıyorum, vasat bir şekilde devam ediyorum hepsine, bundan zerre kadar rahatsızlık duymuyorum, herşeye üşenirken hala büyük başarılara imza attığımı hayal etmeye üşenmiyorum. otobüslerde uzun yolculuklar da kulağımda çalacak müziğe ihtiyaç duymuyorum, çünkü her seferinde unutmadan hayallere dalıyorum. bir hayali üç günde bitirdiğim oluyor, mutlu oluyorum. 8 yıldır herşeyi boşverebiliyorum, 4 yıllık lise hayatımı boşvererek bitirmekle birlikte, 2 yıl okuduğum üniversiteyi de boşverebiliyorum, sınav günü okula gitmeye üşenip, saat dört buçukta sağlık ocağından rapor almaya gitmek için hiç üşenmiyorum.

itiraf ediyorum boşvermişliğin içerisinde, üşengeç bir vasıfsızım sözlük.