winniethecrusher

durakta bir tek ben varım şimdi.

kurşun kalemin arkasındaki silgi gibi, çişi gelmiş ama görevini bekleyen bir vaziyette sallanıyorum.. sallanırken de en çok havayı siliyorum. havadaki kini, havadaki nefreti.. havadan sildiklerimi kalemin ucuna akıtıyorum, o da kağıdı kanırtıp görünmeyeni görünür yapıyor.

kağıt gibi, bütün düşüncelere bakir ama usturadan keskin bir vaziyette bekliyorum.. beklerken de en çok siyahı güzel diyorum. kalemdeki kini, kalemdeki nefreti.. kalemden aldıklarımı gözlerine akıtıyorum, o da kalbini kanırtıp görünmeyeni görünür yapıyor.

kalbin gibi, yırtılmış, içine içine atmış kadar ritmik ama sesi kulaklarımda bir vaziyette dinliyorum.. dinlerken de en çok içini temizliyorum. içindeki kini, içindeki nefreti.. içinden aldıklarımı havaya akıtıyorum, o da silgiyi ayartıp görüneni görünmez yapıyor.

sallanırken de en çok havayı siliyorum.

durakta bir tek ben varım şimdi.

21.03.2011
ankara