anne

bu kelimeyi zihnimde tekrarlayınca yalnızca boşluk kendini gösteriyor. cevap verebilecek olsaydı keşke..
bütün ergen triplerimi çekmesine rağmen büyüdüğümü göremedi. büyümem onun yokluğuyla oldu belki de ama yine de onu tam anlamıyla mutlu ettiğim günleri görmeliydi. en büyük sevinçlerimde hep o boşluk vardı; o olsaydı nasıl tepki verirdi, nasıl sarılırdı, neler yapardık..
çocukluğuma dair sormak istediğim bi sürü sorunun yanıtı ondayken ve ben sonsuza dek onu başucumda sanıyoken yokluğu ağır geldi. ne biliyim işte çok şey yapıcaktık daha..
en kötüsü de ne kadar mükemmel olduğunu sonradan fark etmek. imrenilen bi ilişkimiz olabilirdi çok yaklaşmıştık ama olmadı..
onun beni üzdüğü zamanları ben hiç hatırlamıyorum, umarım o da hatırlamıyordur.
2 yıl olucak nerdeyse ama ben hala anneli cümleleri geçmiş zamanla kurmayı öğrenemedim. o an arkadaşlarımın bakışlarını üzerimde hissediyorum düzeltmeye çalıştıkça sesim kısılıyor.
artık sadece birini annesi var diye kıskanabiliyorum. sokaktaki herkesin acaba çocuğu var mı diye düşünüyorum ve abuk subuk bi yerde zırlayabiliyorum.
yokluğu hiç bişeyle kimseyle dolmuyor.
seni çok özledim anne.