şerefe

mutlu anların sözüdür.

birkaç ay önce balkanlardan gelen bir grupla masaya oturma şansım oldu. bize benzeyen, keyifli insanlar hepsi. işin komik tarafı onlar rakı içerken ben votka içiyordum. her neyse, anlatacağım olay bu değil. ortamda bulunan bütün insanların tanıdık olmasından ve ortamın samimiyetinden ve ilerleyen saatlerde masaya oturup da içmeyen uyuzlar bile sarhoş olmuştu. tam da bu noktada, karşımda oturan römen "norok!" diye bağırıp rakı kadehini masadakilerin kadehlerine sıradan vurmaya başladı. her seferinde de bağırıyor norok diye. sonradan öğrendim şerefe demekmiş. tabi o sırada içince güzelleşen tek ırkın biz olmadığımızı da öğrendim. zaten adamın karısı da kimden öğrenmişse önüne gelene "şerefe aslanım, eyvallah bacım" deyip duruyordu. *