ben

necip fazıl üstadın aşmış şiirlerinden biri.

ben, kimsesiz seyyahı, meçhuller caddesinin;
ben, yankısından kaçan çocuk, kendi sesinin.

ben, sırtında taşıyan işlenmedik günahı;
allah'ın körebesi, cinlerin padişahı.

ben, usanmaz bekçisi, yolcu inmez hanların;
ben tükenmez ormanı, ısınmaz külhanların.

ben,kutup yelkenlisi, buz tutmuş kayalarda;
öksüzün altın bahtı, yıldızdan mahyalarda.

ben, başı ağır gelmiş, boşlukta düşen fikir;
benliğin dolabında, kör ve çilekeş beygir.

ben, allah diyenlerin boyunlarında vebal;
ben, bugünküne mazi, yarınkine istikbal.

ben, ben, ben; haritada deniz görmüş boğulmuş;
dokuz köyün sahibi, dokuz köyden kovulmuş.

hep ben, ayna ve hayal; hep ben, pervane ve mum;
ölü ve münker - nekir; başdönmesi, uçurum...