(bkz: erkekliğini sorgulamak)

işte bütün mesele bu; erkek olmayı şan şeref meselesi değil, sıradan ve biyolojik bir özellikten ibaret gördüğümüzde temelinden çözülen sorun.

not: erkeksporluyum.

tv'deki 'demet akalın terk' seviyesindeki reklamında "hiçbir riske girmek istemiyorum" sözünü akla kazıyan iğrenç bir şarkı barındıran operatör.

hun

romanyalılar 'dacia' diye marka çıkarmışlar, hun da iyi olabilir. hem güzel de durur, dünya çapında da kolay akılda kalacak bir isim (hemen de dünyaya açıldı tabi.)

keşfedilesi, dev bir serbest dünya sunan, karakter gelişimi konusunda kısıtlamaması, karakter sınıfı seçtirmeyerek yaptığı yenilikçi hareketle, hoş atmosferi, gerçekten yaşıyormuş gibi görülen dünyasıyla şahane bir role-playing oyunu. lakin senaryoyu ve yan görevleri gözden geçirince, 38. seviyeye gelip, ana hikayeyi bitirip yan görevleri de bıkana kadar yaptığınız halde hala akılda kalan neredeyse hiçbir karakter içermeyen oyun. ejderhaların çıtır çerez modunda olması, ayı görünce bile şöyle bir irkilip dikkatli savaşmak icap ettiği halde her ejderha ortaya çıkışında -ki az buz da çıkmıyorlar bir yerden sonra. aynı anda 2 tanesiyle karşılaştığınız bile oluyor tesadüfen- "of ulan yine mi bu lavuklar" dedirtmesi de oyunun atmosferine darbe vuran bir başka konu elbette. herkesin söylediği şey bu zaten, madem 10 tane ok atıp öldürebiliyoruz yoldaşımla, o zaman ne gerek var dovahkiin'e bilmemneye. hadi bunu oyuna biraz daha aksiyon ve hız katmak için yaptınız diyelim, peki karakterlerin yüzeyselliği ne olacak ey bethesda? oyun boyunca aklımda yer eden 2 karakter oldu. biri ara sıra atar gider yapan ulfric stormcloak, -ufaktan spoiler- high hrotgar'daki toplantıda high elf lideriyle aynı masada oturmam tavrını hatırlıyorum mesela. bir de o toplantıya da başkanlık eden, hrothgar'ın gedikli dedesi var, ağırbaşlı, pasifist, olgun duruşuyla aklımda kalmış. onun dışında bu oyunda (biz dahil) hiç kimsenin kişiliği yok. üçüncü sınıf aksiyon filmi detayında karakterler dolu ortalıkta. fallout'ta da aynı sıkıntıyı yaşatıyor bethesda. sen o kadar güzel bir dünya kurgula ama böyle bir şeyi görmezden gel. şu güzel ortamı bozuyorsun bethesda.

adının volkan olduğundan şüphelendiğimiz*, wikileaks göndermeli, kelime oyunlu nickli bir yazar.

incinen gururunu "kana kan, dişe diş" diyerek onarmaya çalışan erkek olabilir. o da lazım zaman zaman, geçer gider, üstüne düşmeyin garibin, vuran vurmuştur zaten.

günün ağardığını görerek uyuma vaktinin artık geldiğine karar veren, bunun sonucunda da şu soğuk, karlı, güneşsiz ve melankolik günlerde güneş ışığını 1-2 saat görüp yeniden akşamı yaşamaya başlayan insandır. öğrenciyse okuluna gitmesi, mezunsa full-time bir iş bulması şarttır.

terör saldırılarının artması da bunlardan biridir. o da öyle bir müttefik işte.

teknik olarak, ergenin teki 1. nesil, yaşını başını almış amca dede formundaki insanların 9, 10. nesil vs olması mümkün iken neden bok atıldığını, çoluk çocuk muamelesi gördüğünü anlamadığım nesildir.

bana "burası da sarmışlar" dedirten ilk troll.

ertesi gün bir kitabı fakülteye ona ödünç vermek üzere getirmenizi isteyen eski sevgili de olabilir mesela.

(bkz: eski sevgiliyle arkadaş kalmak)

ha eğer arkadaş kalmadıysanız, kız erkek fark etmez, ağız burun girilesi eski sevgilidir. net.

(bkz: hatıra parası)

"6 sıfır attık, hala en küçük para birimimizi kullanabilecek düzeye gelmedi" dememek için basıldığını düşündüğüm, yıllar boyu sadece bir kere elime geçen ve o zamandan beri çekmecemde hatıra parası gibi öylece duran o 1 kuruşu ellerde patlayan bizlerdir. devlet baba sağ olsun.

3 temmuz 2011'den bu yana güzel ülkemdeki troll sayısının %218 oranında arttığını, toplam troll miktarının da %58'inin fenerli olduğunu ortaya koyan galatasaraydır, aslandır.

ikinci anlamı; hiçlik, varoluşsuzluk, var olmayan ya da ancak hayallerde var olan bir şey veya kişidir. nick'im olur kendisi.

yalnız olduğun halde mutlu hissetmek kadar ironik bir filmdir. giriş sahnesindeki çelişkili olaydan itibaren izleyiciyi bu konuda uyarmıştır zaten. film buram buram kara mizah kokar. ölsen de bazı şeylerden kurtuluş olmadığını düşündürür, bir yandan da her koşulda bir çözüm olabileceğini...