lifeissucuk

Bir zamanlar çok uzak bir köyde Rada diye bir kız yaşarmış, Rada'nın köyüne bir gün bir kumpanya gelmiş. Bütün ahali merakla köy meydanında toplanmış kumpanyayı izlemek için. Sonra meydanın girişinde koskocaman bir kutu belirivermiş. On atın anca çektiği dev bir kutu. Kutu açılır açılmaz rengarenk ışıklar saçılmış içinden, küçük adamlar çıkmış, kanatlı kızlar, dans etmeye başlamışlar. Derken içinden bir adam çıkmış. iplerin üzerinde gezinmiş, ateşler yutmuş, aslanlara hükmetmiş. Gece bitip kutu kapandığında herkes evlerine dağılmış. Rada hariç. Büyülendiği o adamı beklemiş Rada, adam gelmiş. Önce ürkmüş, korkmuş geri çekilmiş. Korkma benden demiş adam,korkma. Gel benimle. Gün ağırmadan yollara çıkacağız, seni hiç bilmediğin diyarlara götüreceğim. Rada hiç tereddüt etmeden kabul etmiş. Girmiş adamla kutuya. Girer girmez şaşkına dönmüş, dışarıda gördüğü o rengarenk hayattan eser yok. Hayvanlar kafeslerinde ağlıyorlar, o küçük adamların her biri sarhoş olup bi köşeye sızıp kalmışlar, kızlar kanatlarını çıkarmışlar her biri birer yaşlı cadıya dönüşmüşler. Rada kaçmak istemiş, çıkmak istemiş kutudan ama çıkamamış. Adam bir çift kanat vermiş Rada'ya. Gitsin kurtarsın kendini diye. Ama Rada gidememiş. Her gitmek istediğinde kanatları o kutunun duvarlarına çarpa çarpa kırılmış. Çünkü o duvar aslında Radanın aşkından ibaretmiş.

velhasılıkelam her koşulda acıtır.

(bkz: bakın ben atina ya gidiyorum)
(bkz: atina yani boru değil)