kendinden utanan adam

Babamin bana bahşettiği hediyesi... 12 yaşlarımdayken sekreter sevgisiline gitmek için bahanelerle bizi ve annemi sırf canı öyle istediği için sıkıntıya sokup, kavga çıkartıp stres atıp terk ettiği, sonra vazgeçip geri döndüğü gel git zamanları bende kaygı bozukluğu yaratti. Annemin de onu affetmesi bu süreci uzatmıştı. 32 yaşındayım iki ebeveynimin birleşerek yarattığı eseri hayatımın her anında yanimda... (Bunu birine anlatmak zorken burda yazmak çok kolay oldu)

Meğer ne çok cin sığdırmışsın içine...yaptığım mizahı sikeyim, gerçi istem dışı oldu.

Hep çok çabaladım. Hep. Hiç yorulmadım cunku istediğim gibi olması için çok cabalanir diye düşündüm. Herkesten çok emek verdim hep öyle olur cunku insanlarla aynı şeyleri elde edebilmek için onlardan hep 10 kat fazla çabalamam 10 kat fazla sevmem gerekirdi.
Durup baktığımda beni en çok hayata bağlayan şeyler için onca ugrasima rağmen onca sevgime ve emegime rağmen hep ilerledim sanarken hiç yol kat edemediğimi anladım.
Ne için uğraştın ki bu kadar?
Sevilmek için mi hayir. Hiç sevgi aramadım görmedim ama aramadım da.
Hep mutlu ettim herkesi bir arkadaşımı bile kirmadim birine bile ayıp etmedim.
Hep hatırları vardı bende onca sevdiğim insanı nasil kırarım ben.
Önemsenmek istedim belki de. Birini 10 kat severken hiç olmazsa beni 5 kat sevsinler önemli değil derdim.
Ama gördükçe anlıyorum. Insanlar beni sevdikleri için degil,kendilerini sevmek için beni sevmiş. Çünkü öylesine sevildiğini hissedince sevilecek insan olduklarını böyle düşündüler.
Şu hâline bak. Hep fazla fazla uğraşıp gidim gidim da olsa ilerleyebildigini sandin, olduğun yerde durmuş anladiklarina ağlıyorsun.
Yine yapamadın. Yine yapamadım.

--spoiler--
"övülmeniz veya yerin dibine batırılmanız sizin için fark etmiyorsa, bilin ki siz doğru insansınız."
--spoiler--

halil cibran