2005 veya 2006 senesiydi, yaz okulunu da bir kaç günlüğüne asıp memleketime, ankaraya gelmiştim. cumartesiden salı gününe kadar her gün buluştuk, her gün beraberdik. salı günü şehr-i zalım istanbul'a dönmem gerekti gidiyorum dedim, gitme dedi. gitmem lazım dedim istemeyerek, lütfen gitme kal dedi. kapitalizmin esiri olmuş ruhum, mantığımı hiçe sayarak çıktı yola kalbimin en kılcal damarlarını bile ankarada bırakarak.
sonra aradan yıllar geçti evli şimdi bir de oğlu var çok tatlı, bense birlikte geçiremediğimiz iki gün için kendimi ömrümün sonuna kadar affedemeyeceğim. hep keşkelerle yaşayacağım, pişman duygularla yüzleşeceğim her aklıma geldiğinde. hayatımın en mutlu olduğum anlarını elimin tersiyle itmiş olmamdan dem vurup gelip buralarda yazacağım. o anı bir daha asla yaşayamacağımı bilmek üzüntüsünü tarif etmeye çalışacağım. o yaşamadığım iki günü geri kalan ömrüme değişsem de gelmiyor geçen zaman ne yazık.

nacizane cümle anı yaşayın, anı yaşamaktan korkmayın, mutlu olduğunuz anların tadını çıkarın.

ilk entry'nin 2012 yılında girildiği başlık. ömer çelik iddiası. gidemedi.

sadece sevgili olunursa saçma olmakla kalmayıp sıradanlaşacak da olan bir durum. sevgili olmayınız arkadaş, eş, dost olunuz o zaman saçma olmaz.

belki bir seyler yazarım diye üye olmamla birlikte hiç bir şey bilmediğimi anlamamı sağlayan içerik deposu.

bu ayrım yapılmadığı zaman bir şeyler değişir. keşke namaz kılanların hepsi atatürkçü olsaydı.

evliyaların koruduğu düşünülen şehir. evliyalar neden baska sehirleri korumaz bilinmez.