zulmet

karanlık

perde-i zulmet çekilmiş korkarım ikbalime; titrerim mücrim gibi baktıkça istikbalime...

(bkz: kalbin kararması)

Dört haslet kalbin zulmetindendir. Karnı tıka basa doyurmak, zalimlerle sohbet etmek, geçen günahları unutmak, uzun emel. (Abdullah bin Mes'ûd)

Hak teâlâ nur ile zulmeti, aydınlık ile karanlığı zikrettiği yerde aydınlıktan ilmi, karanlıktan cahilliği murad etti. Nitekim Allahu teâlâ: "Onları karanlıktan aydınlığa çıkarırız" buyurdu. (imâm-ı Gazâlî)

Günah işleyen kimsenin kalbini zulmet kaplar. Kalbi karanlıklarla dolar. Gittikçe bid'at ve dalâlete düşer. Zulmeti şiddetlendikçe yüzünde de belli olur. Herkes bunu görmeye başlar. Onun içindir ki, bid'at ehlinin ve bozuk fırkalara mensup kişilerin, zındıkların, kâfirlerin
yüzünde asla nur yoktur. (imam-ı Kastalânî)

Karanlık anlamında kullanılmaktadır. Genellikle Türk sanat müziklerinde görünür.